মুন্সী প্ৰেমচান্দ আছিল এগৰাকী মহান ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, আৰু সাহিত্যিক। তেওঁ নিজৰ সংবেদনশীল আৰু জনসাধাৰণৰ সমস্যাৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত সাহিত্যেৰে ভাৰতীয় সাহিত্যৰ এক অমৰ ব্যক্তিত্ব হিচাপে পৰিগণিত। তেওঁৰ লেখাসমূহে সমাজৰ সত্যতা প্ৰতিফলিত কৰিছিল। কালজয়ী লেখকগৰাকীৰ জন্ম ১৮৮০ চনৰ ৩১ জুলাইত উত্তৰ প্ৰদেশৰ বেনাৰসৰ ওচৰৰ লামহি গাঁৱত হৈছিল। ১৩ বছৰ বয়সৰ পৰা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰা প্ৰেমচান্দৰ সাহিত্য যাত্ৰা মৃত্যুৰ আগলৈকে অবিৰত চলিছিল। তেওঁ হিন্দী সাহিত্যক এক নতুন উচ্চতালৈ উন্নীত কৰিছিল।
BulletsIn
- মুন্সী প্ৰেমচান্দৰ প্ৰকৃত নাম আছিল ধনপত ৰায়।
- তেওঁ ১৮৮০ চনৰ ৩১ জুলাইত লামহি গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
- প্ৰেমচান্দে ১৩ বছৰ বয়সৰ পৰাই সাহিত্যৰ পাতনি মেলে।
- প্ৰথমে নাটক লিখা আৰম্ভ কৰিছিল, তাৰ পিছত উপন্যাস আৰু গল্প।
- তেওঁৰ সাহিত্যত সমাজৰ বাস্তৱতা আৰু জনসাধাৰণৰ সমস্যা প্ৰতিফলিত হৈছিল।
- “কথা সম্ৰাট” নামেৰে পৰিচিত, তেওঁ হিন্দী ভাষাৰ এক সৰ্বাধিক প্ৰসিদ্ধ লেখক।
- ১৯৩৬ চনৰ পৰা প্ৰেমচান্দ অসুস্থতাত ভুগিবলৈ ধৰে।
- অসুস্থতাৰ মাজতো তেওঁ প্ৰগতিশীল লেখক সন্মিলনৰ প্ৰতিষ্ঠাতাৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
- আৰ্থিক অসুবিধা আৰু চিকিৎসাৰ অভাৱত ১৯৩৬ চনৰ ৮ অক্টোবৰত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
- তেওঁৰ সাহিত্য আৰু চিন্তাধাৰা ভাৰতীয় সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক অমৰ অৱদানৰূপে পৰিচিত।
