নতুন দিল্লী, ১৭ ছেপ্টেম্বৰ (হি.স.)। কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী শিৱৰাজ সিং চৌহানে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীক জন্মদিনৰ শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰি এক্সত তেওঁৰ সৈতে প্ৰথম সাক্ষাৎ কৰাৰ কাহিনী শ্বেয়াৰ কৰে।
বুধবাৰে এক্সত শ্বেয়াৰ কৰা তেওঁৰ বাৰ্তাত শিৱৰাজ সিঙে কয় যে ১৯৯২-৯৩ চনত যেতিয়া ড০ মুৰলী মনোহৰ যোশী ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি আছিল, তেতিয়া কাশ্মীৰ উপত্যকাত সন্ত্ৰাসবাদৰ তুংগত আছিল, আৰু শ্ৰীনগৰৰ লাল চ’কত ত্ৰিৰংগ পতাকা উত্তোলন কৰাৰ কথাও কোনেও কল্পনা কৰিব পৰা নাছিল। তাৰ পিছত দলটোৱে সমগ্ৰ দেশক একত্ৰিত কৰি সন্ত্ৰাসবাদক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু ড° মুৰলী মনোহৰ যোশীৰ নেতৃত্বত একতা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। কন্যাকুমাৰীৰ পৰা শ্ৰীনগৰৰ লাল চ’কলৈকে সজাগতা বৃদ্ধি আৰু জাগৰণৰ মন্ত্ৰ জগাই তুলি যোশীয়ে শ্ৰীনগৰৰ লাল চ’কত ত্ৰিৰংগ পতাকা উত্তোলন কৰিব ।
প্ৰশ্ন হৈছিল, প্ৰতিটো খোজতে বিপদৰে ভৰা এই যাত্ৰাক কোনে সফলতাৰে নেতৃত্ব দিব? এই যাত্ৰাৰ সৈতে জনসাধাৰণক সংযোগ কৰা, সমগ্ৰ দেশক একত্ৰিত কৰা, আৰু সফলতাৰে পৰিচালনা কৰা? তেতিয়াহে মনলৈ আহিল মাথোঁ এটা নাম: নৰেন্দ্ৰ দামোদৰদাস মোডী। তেওঁক যাত্ৰাৰ দায়িত্বত দিয়া হৈছিল। প্ৰথম লগ পাইছিলো তেওঁক তাতেই। মই মাত্ৰ বিদিশাৰ পৰা সাংসদ নিৰ্বাচিত হৈছিলোঁ। যুৱক-যুৱতীসকলক যাত্ৰাৰ সৈতে সংযোগ কৰিবলৈ কেছাৰিয়া ব্ৰিগেড গঠন কৰা হ’ল, আৰু মোক গেৰুৱা (কেছাৰিয়া) ব্ৰিগেডৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সমন্বয়ক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হ’ল। তেতিয়াই মোডীক লগ পোৱাৰ সৌভাগ্য হৈছিল। প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখিলোঁ একতা যাত্ৰাৰ সৈতে জনসাধাৰণক সংযোগ কৰাৰ বাবে তেওঁৰ কিমান ধাৰণা আছিল। তেওঁ ক’লে, এটা যাত্ৰা কিয়? মূল যাত্ৰা হ’ব, কিন্তু উপযাত্ৰাবোৰে বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা যোগদান কৰিব। দেশৰ প্ৰতিটো অংশতে জনসাধাৰণক জাগ্ৰত কৰি, জাগৰণৰ মন্ত্ৰ ৰোপণ কৰি, ভাৰত মাতা কি জয় জপ কৰি যাত্ৰা উলিওৱা নহয় কিয় ? তাৰ পিছত উপ-যাত্ৰাৰ আয়োজন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল, যিয়ে বিভিন্ন স্থানত মূল যাত্ৰাৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিব।
মোক এক উপযাত্ৰা আয়োজন কৰাৰ দায়িত্বও দিয়া হৈছিল। জবলপুৰ, মণ্ডলা, মাইহাৰ, বালাঘাট, ছিওনী, ছিণ্ডৱাৰা, আৰু নৰসিংপুৰৰ মাজেৰে যাত্ৰা কৰি তাৰ পিছত হোছাংগাবাদত মূল যাত্ৰাক লগ পোৱাৰ কথা আছিল। গেৰুৱা বিগ্ৰহৰ সমন্বয়ক হিচাপে মইও সেই সময়ত দেশ ভ্ৰমণ কৰিছিলোঁ। আৰু তাৰ পিছত, মোদীয়ে দিনে নিশাই কাম কৰি, সমাজৰ প্ৰতিটো শ্ৰেণীয়ে যাতে যাত্ৰাত যোগদান কৰে তাৰ বাবে নতুন নতুন কাৰ্যসূচীৰ পৰামৰ্শ আৰু ৰূপায়ণ কৰা দেখি মই আচৰিত হৈ চাই থাকিলোঁ। তেওঁ যেন লাল চ’কত ত্ৰিৰংগা পতাকা উত্তোলন কৰি সমগ্ৰ ৰাষ্ট্ৰক জাগ্ৰত কৰিবলৈ, সকলোৱে যাত্ৰাত যোগদান কৰাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ। আত্মবিশ্বাসেৰে ভৰা নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ চকুত দৃঢ়তা, আবেগ, উদ্যমেৰে ভৰি পৰিছিল। তেওঁ উৎসাহেৰে ভৰি আছিল যদিও তেওঁৰ ধৈৰ্য্যও স্পষ্ট হৈ পৰিছিল। শান্ত আৰু স্থিৰ হৈ তেওঁৰ মনটো এটা লক্ষ্যত কেন্দ্ৰীভূত হৈ আছিল- শ্ৰীনগৰৰ লাল চ’কত পতাকা উত্তোলন কৰা আৰু এই যাত্ৰাক গণ আন্দোলনলৈ ৰূপান্তৰ কৰা। দুখন পতাকা, দুখন সংবিধান, দুজন প্ৰধানে দেশত কাম নকৰে। সমগ্ৰ দেশৰ পৰিবেশ সলনি হৈ গ’ল। একতা যাত্ৰাৰ আগতে পঞ্জাৱত আক্ৰমণ হৈছিল। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ চিন্তিত আছিল যদিও ডাঃ যোশীয়ে অটল হৈ থাকিল।
মোডী আছিল তেওঁৰ ৰথী। দেশপ্ৰেমৰ আবেগ জ্বলাই দি যাত্ৰা আগবাঢ়ি গৈ আছিল, হঠাতে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে সিদ্ধান্ত ল’লে যে একতা যাত্ৰাৰ লগত অহা ভিৰ লাল চ’কলৈ নাযায়। লাখ লাখ যুৱ, আবেগিক, দেশপ্ৰেমিক কৰ্মীৰ ঢল জম্মুৰ ওপৰত নামি আহিল। সেই প্ৰবাহৰ ভিতৰত মইও আছিলোঁ, আমিও লাল চ’কলৈ যাব বিছাৰিছিলো। আমি বাছত জম্মুৰ পৰা ওলাই আহিলোঁ৷ ৰামবনৰ আশে-পাশে আহি পোৱাৰ কথা মনত আছে। একতা যাত্ৰা বন্ধ হৈ গ’ল, পিছত সিদ্ধান্ত হ’ল যে ড° যোশী আৰু নৰেন্দ্ৰ ভাই, হয়তো মাত্ৰ পাঁচ জন যাব। মানুহবোৰ উত্তেজিত হৈ পৰিছিল। মোডীৰ লগতে শ শ শ্ৰমিকে কন্যাকুমাৰীৰ পৰা দিনে নিশাই যাত্ৰাৰ ব্যৱস্থা কৰি আহিছিল, আৰু তেওঁলোকৰ আবেগ আৰু সংকল্প একেই আছিল: শ্ৰীনগৰৰ লাল চ’কত ত্ৰিৰংগা পতাকা উৰিব, আৰু আমি সেই ত্ৰিৰংগাৰ সাক্ষী হ’ম। আমি সন্ত্ৰাসবাদক প্ৰত্যাহ্বান জনাম। কিন্তু যেতিয়া সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল যে কোনেও নাযায়, বহুতৰে চকুলো ওলাই আহিল। মানুহবোৰ উত্তেজিত, আনকি ক্ষুদ্ধ হৈ উঠিছিল যদিও দলটোৱেও সিদ্ধান্ত লৈছিল যে কোনেও নাযায়। শ্ৰীনগৰৰ লাল চ’কত গৌৰৱেৰে ত্ৰিৰংগা পতাকা উত্তোলন হোৱাটো মোৰ সজীৱকৈ মনত আছে। সগৌৰৱেৰে ভাৰত মাতা কি জয় (ভাৰত মাতৃৰ বিজয়) ধ্বনি দি ড° যোশীৰ সৈতে লাল চ’কত উপস্থিত হয় মোডী। লাল চ’কৰ পৰা উভতি অহাৰ লগে লগে জম্মুত এক বৃহৎ সমাৱেশ অনুষ্ঠিত হয়। যাত্ৰা স্থগিত ৰখাৰ বাবে উপস্থিত থাকিব নোৱাৰা লোকসকলো তাত উপস্থিত আছিল।
মোদীয়ে কথা কওঁতে তেওঁ উল্লেখ কৰে যে তেওঁৰ লগতে শ শ কাৰ্যকৰ্তাই এই যাত্ৰাৰ সমন্বয়ৰ বাবে দিনে নিশাই বিভিন্ন ব্যৱস্থা কৰি আহিছে। শ্ৰীনগৰৰ লাল চকলৈ যাব নোৱাৰিলে। গোটেই ৰাতি কান্দি কান্দি বহি থাকিল, তেওঁ শুব পৰা নাছিল। একমাত্ৰ দুখ, একমাত্ৰ বেদনা: শ্ৰীনগৰৰ লাল চকত ত্ৰিৰংগা পতাকা উত্তোলনৰ সাক্ষী হ’ব নোৱাৰা। কথা কওঁতে মোডীৰ মাতটো শ্বাসৰুদ্ধ হৈ পৰিল, তেওঁ আৱেগিক হৈ পৰিল, আৰু কাৰ্যকৰ্তাৰ হৃদয়ৰ বেদনা তেওঁৰ চকুৰ পৰা চকুলোৰ ৰূপত বৈ আহিল। সমাৱেশত আমি মোডীক প্ৰায় কান্দি থকা দেখিলোঁ, আমাৰ মনত পোহৰ পৰিল যে বাহিৰৰ পৰা কঠোৰ যেন লগা এই মানুহজন ইমান কোমল হৃদয়ৰ আৰু সংবেদনশীল হৃদয়ৰ। কেৱল এটাই নহয় এনে বহু দৃষ্টান্ত আছে: কঠিন, এটা সংকল্প পূৰণ কৰিবলৈ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ, যিকোনো দৈৰ্ঘ্যলৈ যাবলৈ ইচ্ছুক, তথাপিও হৃদয়ত সংবেদনশীল। এনেকুৱাই হৈছে নৰেন্দ্ৰ মোডী।
हिन्दुस्थान समाचार / Manoj Kumar Saikia
