বলীউডৰ আনন্দময় আৰু স্পষ্টবাদী অভিনেত্ৰী কাজোলে বছৰ বছৰ ধৰি নিজৰ অনন্য শৈলীৰে দৰ্শকক মনোৰঞ্জন দি আহিছে। এতিয়া ২৭ জুনত চিনেমাগৃহত মুক্তি পাবলগীয়া ‘মা’ ছবিৰ জৰিয়তে ভয়ানক ধাৰাত ভৰি দিবলৈ ওলাইছে ছানীয়ে।চলচ্চিত্ৰখন মুক্তিৰ পূৰ্বে কাজোলে ‘হিন্দুস্থান সমাচাৰ’ৰ সৈতে বিশেষ কথা-বতৰা পাতিছিল। ছবিখনৰ শ্বুটিঙৰ সৈতে জড়িত কিছুমান আমোদজনক কথা শ্বেয়াৰ কৰাৰ লগতে কেৰিয়াৰৰ বিভিন্ন দিশৰ ওপৰতো মুকলিকৈ কয়। এই কথোপকথনৰ কিছু বিশেষ উদ্ধৃতি আগবঢ়োৱা হ’ল।
এইখন আপোনাৰ প্ৰথম ভয়ানক ছবি, এই কাহিনীয়ে আপোনাক কিয় আকৰ্ষণ কৰিলে?
আচলতে এই ছবিখন আৰম্ভণিতে ভয়ানক ছবি হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হোৱা নাছিল। মোৰ মনলৈ এটা কনচেপ্ট আহিল, যিটো কালি আৰু ৰক্তবীজৰ কাহিনীৰ আধাৰত আছিল। সৰুৰে পৰা এই কাহিনীটো মোৰ বাবে অতি প্ৰিয়, যিটো মই সদায় শুনি আহিছো। এই ধাৰণাটো যেতিয়া মোৰ মনলৈ আহিল যে আজিৰ সময়ত এনেকুৱা কিবা এটা হ’লে কি হ’ব, তেতিয়া মই এই ধাৰণাটো বৰ ৰোমাঞ্চকৰ বুলি পাইছিলোঁ। আমি আগতেই সিদ্ধান্ত লৈছিলোঁ যে ইয়াক থ্ৰিলাৰ ছবি হিচাপে লিখা হ’ব। ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য সম্পূৰ্ণ হ’লেই আমি উপলব্ধি কৰিলোঁ যে এই কাহিনীটোৰ গভীৰতা আৰু প্ৰভাৱ দৰ্শকৰ মাজলৈ আগবঢ়াবলৈ হ’ৰ’ৰ-থ্ৰিলাৰ হিচাপে উপস্থাপন কৰাটো ভাল হ’ব।
বাস্তৱ জীৱনত এগৰাকী মাতৃৰ চৰিত্ৰ কিমান সলনি হৈছে?
মই ভাবো বাস্তৱ জীৱনত এগৰাকী মাতৃৰ চৰিত্ৰ এতিয়াও বহুখিনি আগৰ দৰেই আছে। যেতিয়াই কোনোবাই কিবা ভুল কৰে তেতিয়াই প্ৰথমে কোৱা হয়- ‘তোমাৰ মায়ে তোমাক একো শিকাই দিয়া নাছিল নেকি?’ এগৰাকী মাতৃৰ ভূমিকা আমাৰ সমাজৰ চিন্তাধাৰাত গভীৰভাৱে শিপাই আছে। সংস্কাৰৰ মূলতে মাতৃ, কাৰণ তাই বেছিভাগ সময় ঘৰতে ল’ৰা-ছোৱালীৰ লগত কটায়, গতিকে ল’ৰা-ছোৱালীৰ আচৰণত তাইৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ পৰে। অৱশ্যে আজিৰ সময়ত এইটোও সত্য যে আমি মাতৃৰ অৱদানক যিমান গুৰুত্ব দিব লাগে সিমান গুৰুত্ব দিয়া নাই। তেওঁলোকৰ ত্যাগ আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমক আমি প্ৰায়ে আওকাণ কৰোঁ।
এই ছবিখন আপোনাৰ বাবে শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে ক্লান্তিকৰ আছিল নেকি?
একেবাৰে ঠিকেই ক’ব পাৰি যে ভয়ানক ছবিৰ নিজস্ব শৈলী আৰু উপস্থাপন আছে। এই ছবিখনৰ কাহিনীটোত গভীৰতা আৰু ৰহস্য লুকাই আছে, যিয়ে আমাৰ মনটোক প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰভাৱিত কৰে। একচন, ভিএফএক্সৰ দৰে কাৰিকৰী দিশৰ লগতে আৱেগিক সংযোগ বজাই ৰখাটোও প্ৰয়োজনীয় আছিল। সেইবাবেই এই ছবিখন কেৱল শাৰীৰিকভাৱেই নহয় মানসিকভাৱেও বৰ ভাগৰুৱা আছিল।
হৰৰ কমেডী ধাৰাত ভৰি দিবলৈ ইমান সময় কিয় লাগিল?
সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে মোৰ কেৰিয়াৰত ভয়ানক ছবিৰ বাবে বহুত অফাৰ পোৱা নাছিলো। মই পোৱা চিত্ৰনাট্যবোৰত মোক উত্তেজিত কৰিব পৰা গভীৰতা বা আকৰ্ষণ নাছিল। আমাৰ সময়ত যেতিয়া ভয়ানক ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, তেতিয়া কাহিনীতকৈ চৰিত্ৰ আৰু ভয়ংকৰ উপাদানৰ প্ৰতি অধিক গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল। হয়তো এই কাৰণেই সেই যুগৰ ভয়ানক ছবিবোৰৰ প্ৰতি মোৰ বিশেষ আগ্ৰহ নাছিল।
ছবিখনৰ শ্বুটিঙৰ সময়ত আপুনি কি আটাইতকৈ প্ৰত্যাহ্বানজনক বুলি বিবেচনা কৰিছিল?
ছবিখনত মোৰ বাবে আটাইতকৈ প্ৰত্যাহ্বানজনক অংশটো আছিল একচন দৃশ্যবোৰ কৰা, কাৰণ মই আগতে কেতিয়াও একচন কৰা নাছিলো। মই নিজে সেই দৃশ্যবোৰ কৰি থাকোঁতে ইয়াৰ আঁৰৰ কাৰিকৰী দিশবোৰ বুজি পাইছিলোঁ আৰু তেতিয়াৰ পৰাই মই মোৰ স্বামী অজয় দেৱগনক আৰু অধিক সন্মান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ, আটাইবোৰ কথাৰ পাছতো তেওঁ ইমান বছৰ ধৰি অবিৰতভাৱে একচন কৰি আহিছে (হাঁহিছে)। ছবিখনৰ এটা দৃশ্য আছে য’ত কালি মাৰ মূৰ্তিৰ পৰা পৰ্দাখন আঁতৰাই দিয়া হৈছে, সেই মুহূৰ্তটোৱে মোক ভিতৰৰ পৰা জোকাৰি গ’ল। এনে লাগিল যেন মাৰ প্ৰতি ভক্তিৰ লগতে তাইৰ সন্মুখত অভিনয় কৰাৰ সৌভাগ্যও পাইছো। সেই মুহূৰ্তটো মোৰ বাবে আছিল আটাইতকৈ আৱেগিক আৰু স্মৰণীয়।
ছবি বাছনি কৰাৰ ধৰণত কি পৰিৱৰ্তন হৈছে?
এতিয়া চিত্ৰনাট্যখনক আগৰ তুলনাত অধিক গুৰুত্ব দিছো। মোৰ বাবে কাহিনীৰ গভীৰতা আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ। এই কাৰণেই মই আগৰ তুলনাত অধিক নিৰ্বাচনশীল হৈ পৰিছো। মই এনেকুৱা প্ৰজেক্ট বেছি পছন্দ কৰো যিবোৰৰ কাহিনী শক্তিশালী আৰু কিছুমান ক’বলগীয়া চৰিত্ৰ থাকে। অৱশ্যে সকলো কথা, কাহিনী, চৰিত্ৰ, পৰিচালক একেলগে মিলি যোৱাটো অতি বিৰল।
কিমান পৰিৱৰ্তন হৈছে নাৰীকেন্দ্ৰিক ছবিৰ সংখ্যা?
হয়, কাৰণ এতিয়া সময় সলনি হৈছে আৰু দৰ্শকৰ চিন্তাধাৰাও বহুত বিকশিত হৈছে। ইয়াৰ বাবে মই অ’টিটি প্লেটফৰ্মক বহুত কৃতিত্ব দিব বিচাৰিছো। অ’টিটিৰ আবিৰ্ভাৱৰ লগে লগে দৰ্শকে বিভিন্ন ভাষা আৰু ধাৰাত গল্প চাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, আৰু উপশিৰোনামাৰ বাবে ভাষা এতিয়া বাধা নহয়। আজি চিনেমাৰ স্তৰ বহুত বাঢ়িছে। এতিয়া কেৱল তাৰ স্বাৰ্থত ছবি নিৰ্মাণ কৰাটো সম্ভৱ নহয়। দৰ্শকে এতিয়া এটা ভাল আৰু গভীৰ কাহিনীৰ দাবী জনাইছে।
আপুনি তিনিওটা খানৰ লগত কাম কৰিছে, তেওঁলোকৰ সৈতে পুনৰ কাম কৰিব বিচাৰিবনে?
আজি শ্বাহৰুখ খান, ছলমান খান, আমিৰ খান, অজয় দেৱগানৰ দৰে তাৰকা নিজৰ নিজৰ পথত খোজ দিছে। সকলোৱে নিজৰ নিজৰ প্ৰিয় ধাৰাত কাম কৰি আছে যদিও একে সময়তে অহৰহ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাও কৰি আছে। শ্বাহৰুখেই হওক বা আমিৰেই হওক, আটাইকেইজনেই অতি পৰীক্ষা-নিৰীক্ষামূলক আৰু প্ৰতিখন ছবিতে নতুন কিবা এটা দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰে। তেওঁলোকৰ সকলোৰে কেৰিয়াৰ আৰম্ভ হৈছিল এনে এটা সময়ত যেতিয়া ছ’চিয়েল মিডিয়া নাছিল, ডিজিটেল প্ৰচাৰৰ সমৰ্থনও নাছিল। নিজৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু প্ৰতিভাৰ বলত তেওঁলোকে তাৰকাত্ব অৰ্জন কৰিছিল। এই কাৰণেই আজিও তেওঁলোকে নিজৰ ছবিৰ জৰিয়তে ৰিস্ক লোৱাৰ পৰা আঁতৰি নাযায় আৰু দৰ্শকক নতুন কিবা এটা দিবলৈ চেষ্টা কৰে।
हिन्दुस्थान समाचार / আলোক চক্ৰৱৰ্তী
